Стихи Алкиса Алкеоса.
Музыка Фаноса Микрутсикоса.
Перевод Оксана Хаджилука
Пусть губы пересохли, но прочли мы
Все по глазам. ... Смочить бы рот водой.
Жара, асфальт, машины едут мимо...
На мой немой вопрос - неумолимый
Ответ: - я - ливень, кабаре - ладонь.
А помнишь – мы любили полнолунья?
Пусть в каждой келье свой запрятан шут,
Но мы обнимем город, и в долгу я
Останусь за два долгих поцелуя.
О большем не мечтаю, не прошу.
Вся жизнь твоя – рулетка... Неизбежно
Проигрываешь, ставя на меня.
Уже не тот ... Мой голос слышен реже,
Я вырван с корнем, жизнью обезврежен...
Ну, что ж... Пора, наверное, менять.
В историю ушла необходимость
И тишина... Подведена черта.
Не все, конечно, Роза, обратимо...
Но ты всегда останешься любимой.
Не смыслю я в расчетах ни черта.
А ливень был таким неукротимым!
Его запомнил твой далекий май...
Жара, асфальт, машины едут мимо...
Родная, только губы ороси мне,
Ведь я в ладонь не соберу туман.
В историю ушла необходимость...
И тишина... Подведена черта.
Не все, конечно, Роза, обратимо...
Но ты всегда останешься любимой.
Не смыслю я в расчетах ни черта.
Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
Γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
Περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
Και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
Και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό
Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
Μα τα κελιά μας είναι χωριστά
Σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
Δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
Φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά
Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
Σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
Φωνή εντόμου τώρα ειν’ η φωνή μου
Φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
Με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
Πώς σ’ έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
Περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
Και γω μέσ’ στην ομίχλη και τη μπόρα
Κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

